भुइँमान्छे

भुइँमान्छे जब देश हाक्ने छन युवाहरुले खालि डुल्नु पर्दैन बटुवाहरुले कति गुलाफले मात्रै रजाइँ गर्नु प्यार ब्यक्त हुनुपर्छ चुवाहरुले जबर्जस्ती प्यार हुँदै हुन्न यार पत्थर फुटाउनु पर्छ भुवाहरुले उसको मनको तृष्णा मेटाउनु छ जसरि तिर्खा मेट्छन कुवाहरुले छोरालाई गजल लेख्न रोक्नुपर्छ यस्तो निर्णय गरेछन बुवाहरुले                            भुइँमान्छे

भुइँमान्छे म चाडै गोठालो बाट फर्कीए खै किन हो धेरैबेर बस्नै मन लागेन छटपटि मात्रै लागीरहेथ्यो । म फर्कदै गर्दा 'आशा'को कानमा सुटुक्क भनेथे । "ए  आशा गोठालो बाट फर्केर पछि माथी चौतारीमा आउ ल !" उसले "किन" भनेर प्रश्न तेर्साई मैले भने "काम छ आउ न" । "हुन्छ" उसले भनि म भने गाईबस्तु लिएर घर तिर आए । घर पुगेपछि पनि घरमा अडिन मन लागेन खै के भएथ्यो मनमा । अनि हानिए चौतारी तिर । चौतारीमा कोहि थिएनन् मात्र थियो बर पिपलको जोडी । साच्चै सधै सँगै देख्थे यी जोडीलाई । मन ढुक्क फुलेको थियो । कसरी भनु म उस्लाई यि कुरा ? कतै उसले नराम्रो त लिने होईन ?? म चिन्तित थिए ।  घोत्लेर बसिरहेथे उ पनि एकै छिन मा आईपुगिछे । पछि बाट आएर मेरो आँखा छोपीन । म उनलाई टाढैबाट आखाले नदेखे पनि चिनी त हाल्थे नि । मैले भने "आशा" आशा : "कसरि चिनेको नि " अनि मैले भनेथे "तिम्लाई पनि त चिन्दिन होला त ?" उ पनि गोठालोमा म बिना एक्लै बस्न सकिनछे र त फर्किहालीछे अनि मैले भनेको ठाउमा आईछे ।  हुनत मैले आज सम्म भनेका के चाहि उस्ले मानेकी ...